Laatste nieuws
Interview met Sophie Hinners
19 november 2026
De Duitse springamazone Sophie Hinners behoort inmiddels tot de toonaangevende namen in de sport. Haar weg naar de top is mede gevormd door de mensen, paarden en kansen die ze onderweg tegenkwam. Sophie kwam in 2018 bij Stal Hendrix werken en blikt terug op de belangrijke jaren waarin ze samenwerkte met Emile Hendrix, haar bijzondere band met Vittorio 8 – het paard dat haar internationale carrière een flinke impuls gaf – en de lessen die haar manier van paarden opleiden nog altijd beïnvloeden.
1. Hoe groeide je interesse in paarden uit tot de ambitie om beroepsruiter te worden? En wie of wat heeft je in die eerste jaren het meest beïnvloed?
Ik begon met rijden toen ik drie jaar oud was. Mijn oom en tante werkten professioneel met paarden. Ze hadden een stal met veel paarden: vooral jonge paarden, handelspaarden, paarden van eigenaren, eigenlijk van alles wat. Mijn neef, die ongeveer vijf jaar ouder was dan ik, reed ook altijd. Ik bracht veel tijd met hem door, ging mee naar wedstrijden en we hielpen elkaar. Hij hielp mij en toen ik ouder werd, kon ik hem ook helpen. We deden eigenlijk alles samen en ik heb ontzettend veel van hem geleerd.
Als kind droomde ik er altijd van om professioneel te rijden. Ik keek op tegen ruiters als Meredith Michaels-Beerbaum, Ludger Beerbaum en Marcus Ehning. Ik droomde ervan ooit net zo te worden als zij, op grote concoursen te rijden en op televisie te komen. Echte kinderdromen natuurlijk. Toch wist ik al vrij jong dat ik er mijn beroep van wilde maken. Rond mijn twaalfde reed ik al veel verschillende paarden in de jonge paarden rubrieken. Daardoor raakte ik van jongs af aan gewend aan allerlei typen paarden. Ik heb in die jaren enorm veel geleerd.
Ik heb nooit een echt leerpaard gehad dat alles al kende en mij het vak kon leren. We moesten het zelf opbouwen. We reden wedstrijden met de paarden die op stal stonden, maar konden niet zomaar een paard kopen waarmee we een niveau hoger konden komen.
Achteraf waren die jaren heel belangrijk. Destijds dacht ik weleens: wat hebben die andere meisjes van mijn leeftijd toch geluk. Zij hebben goede paarden voor de junioren en young riders en kunnen naar Europese kampioenschappen. Ik had ook geluk: ik had een goed paard waarmee ik veel nationale wedstrijden kon rijden. Maar ik keek toch naar anderen die betere paarden hadden en op grotere concoursen reden. Nu besef ik hoe waardevol die jaren waren. Ik leerde gevoel te krijgen voor heel verschillende paarden en mijn rijden aan ieder paard aan te passen. Ik denk dat juist dat me heeft gemaakt tot de amazone die ik vandaag ben.
Er kwamen later nog veel andere lessen en invloeden bij, maar die eerste jaren, waarin ik allerlei jonge paarden reed en probeerde het beste uit ieder paard te halen, waren essentieel voor mijn ontwikkeling.
2. Je kwam in 2018 bij Stal Hendrix werken. Wat sprak je aan in die kans en wat herinner je je nog van je komst naar Baarlo?
Er zit een mooi verhaal achter hoe ik bij Stal Hendrix terechtkwam. Tijdens mijn opleiding na school reed ik op een concours een paard voor mijn toenmalige werkgever. Emile kwam dat paard samen met een klant proberen. Ik vond dat het proberen goed ging, maar de klant was niet zo enthousiast. Toen zei Emile: “We kopen het paard vandaag niet, maar als je ooit werk zoekt, bel me dan. Ik zou je graag als amazone hebben.” Ik zei alleen maar: “Oké.” Wat zeg je anders op zo’n moment?
Daarna ging ik er eigenlijk van uit dat ik na mijn opleiding bij Stal Hendrix kon beginnen, omdat Emile me een baan had aangeboden. Ik moest nog ongeveer een jaar. Ik zag hem nog een of twee keer op concoursen bij Peelbergen en iedere keer zei hij: “Vergeet niet te bellen als je werk zoekt.”
Drie of vier maanden voor het einde van mijn opleiding zei mijn trainer: “Als je dat echt wilt, moet je hem misschien eens bellen. Je kunt daar niet zomaar van de ene op de andere dag beginnen. Het moet ook uitkomen, ze moeten wel een ruiter zoeken. Misschien zitten ze al vol. Ik zou bellen.” Dus belde ik hem nog diezelfde dag. Ik had geluk, want op dat moment zochten ze inderdaad een nieuwe ruiter. Een paar weken later ging ik proefrijden en weer een paar weken later begon ik. Ik moest mijn examens nog afronden, maar daarna ging ik bij Stal Hendrix aan de slag.
Dat was mijn eerste echte baan. Omdat Emile het me had aangeboden, had ik het al die tijd in mijn hoofd gehouden. Uiteindelijk viel alles precies op zijn plek. Het voelde alsof het zo moest zijn. Ik herinner me het proefrijden nog goed. Ik reed een paar paarden bij Stal Hendrix en had daarna een gesprek met Emile. Later die dag zocht ik hem nog op een concours op en bleef ik daar een tijdje.
Ook mijn eerste werkdag in Baarlo weet ik nog. Ik begon op zondag, zodat ik de paarden alvast een beetje kon leren kennen. Op maandag, of misschien dinsdag, begonnen we namelijk al met het opnemen van de veilingvideo’s. Ik had maar één of twee dagen om de paarden te leren kennen voordat we die video’s maakten. Het was dus meteen een drukke, maar ontzettend leuke start. Dat zijn mijn eerste herinneringen aan Baarlo.
3. Op welke onderdelen van je rijden heb je je het meest ontwikkeld door met Emile en het team te werken? Is er een les uit die periode die je nog dagelijks toepast?
Ik heb bij Stal Hendrix ontzettend veel geleerd, vooral van Emile. Ik had al gevoel en ervaring met verschillende paarden, waaronder jonge paarden, maar vooral op nationaal niveau. Mijn tijd daar heeft me echt gevormd als amazone. Alles was veel professioneler en er werd op een heel ander niveau gewerkt. Ik ontwikkelde mijn rijden verder en leerde ook ontzettend veel over paardenverzorging en het klaarmaken van paarden.
Bij Stal Hendrix leerde ik dat er meerdere manieren zijn om hetzelfde doel te bereiken. Ik werd veel professioneler in mijn aanpak. Veel van wat ik daar heb geleerd, pas ik nog iedere dag toe bij mijn paarden. Bovenal leerde ik geduld te hebben en ieder paard stap voor stap te laten groeien. Je kunt niet bij stap vijf beginnen als je stap één en twee nog niet goed hebt doorlopen.
4. Je reed bij Stal Hendrix veel verschillende paarden. Wat heeft dat je geleerd over het herkennen van hun sterke punten en het aanpassen van je aanpak aan ieder individueel paard?
Ik denk dat het rijden van veel verschillende paarden je enorm helpt om een betere ruiter te worden. Al op jonge leeftijd reed ik jonge paarden van allerlei typen, maar bij Stal Hendrix werd die ervaring nog veel breder. Er stonden veel jonge paarden, maar ook oudere, en om de paar weken kreeg je vaak weer nieuwe paarden om te rijden. Ik heb veel geluk gehad dat ik die kans kreeg.
Ieder paard is anders. Door met zoveel paarden te werken, ontwikkel je gevoel en herken je steeds sneller wat een paard nodig heeft. Als je later een paard rijdt dat je aan een ander paard doet denken, weet je nog welke aanpak toen werkte, of wanneer je juist iets anders moet proberen. Je moet gevoel ontwikkelen voor ieder paard en begrijpen dat er meerdere wegen naar hetzelfde doel leiden. Er bestaat geen handboek waarin precies staat hoe je ieder paard moet rijden. Het is een voortdurend proces van leren, ervaring opdoen en gevoel ontwikkelen, waardoor je steeds sneller kunt schakelen. Ik denk dat het vermogen om verschillende paarden in korte tijd te begrijpen en je aan hen aan te passen, een belangrijk onderdeel is van goed kunnen rijden.
5. Vittorio 8, met wie je bij Stal Hendrix een combinatie vormde, speelde een belangrijke rol in je ontwikkeling. Wat maakte hem op dat moment zo waardevol en welke gezamenlijke prestatie betekent het meest voor je?
Vittorio is voor mij echt een paard dat je maar één keer in je leven tegenkomt. Hij heeft een enorme rol gespeeld in hoe ver ik gekomen ben. Hij kwam in mijn eerste week bij Stal Hendrix aan en ik kreeg de kans om hem te rijden. Vanaf het begin had ik een heel goed gevoel bij hem. Ik wist dat hij een sterk karakter had; dat had hij al laten zien voordat ik op hem ging rijden. Hij heeft echt een eigen wil en doet dingen graag op zijn manier.
We hadden waarschijnlijk een paar concoursen nodig om elkaar goed te leren kennen. Maar dankzij hem kon ik al snel laten zien dat ik ook grotere rubrieken aankon. Hij gaf me de kans om Emile en het team van Stal Hendrix te laten zien dat ik niet alleen jonge paarden kon rijden, maar ook op hoger niveau kon presteren. Hij opende echt deuren voor me. Daardoor kon ik vrij snel doorgroeien naar CSI2*-wedstrijden en af en toe een CSI3*.
Toen ik bij Stal Hendrix vertrok, kreeg ik gelukkig de mogelijkheid om Vittorio mee te nemen. Met hem reed ik mijn eerste CSI2*-, CSI3*-, CSI4*- en CSI5*-Grand Prix, en ook mijn eerste landenwedstrijd. Onze eerste CSI5*-Grand Prix was in Aken, wat het extra bijzonder maakte. Zonder hem zou ik niet de amazone zijn die ik nu ben. Hij heeft me geholpen om stap voor stap naar een hoger niveau te groeien en is van onschatbare waarde geweest voor mijn carrière.
Het voelde alsof het zo had moeten lopen. Ik had zoveel geluk dat hij precies in de week kwam waarin ik begon. Als hij drie weken eerder was gekomen, was ik misschien nooit zijn amazone geworden. Daarom is hij voor mij zo’n bijzonder paard. Inmiddels rijdt een neef van Richie hem. Als ik hen samen zie, doet dat me denken aan het begin van mijn eigen samenwerking met Vittorio. Het is alsof hij nu weer een jonge ruiter heeft gevonden aan wie hij zijn ervaring kan doorgeven en van wie hij veel kan leren. Hij loopt inmiddels op een lager niveau, maar ik herken veel van onze eerste periode in de combinatie die zij nu vormen. Vittorio betekent ontzettend veel voor me en heeft me enorm geholpen in mijn carrière.
6. Hoe bouwde je bij Richard Vogel en David Will (VW Equestrian) voort op de ervaring die je in Nederland had opgedaan? En hoe heeft die samenwerking je kijk op de sport gevormd?
Ik heb bij Stal Hendrix enorm veel geleerd en die tijd heeft me echt gevormd als professional. Ik vertrok als een veel betere amazone dan ik was toen ik begon. Dat gaf me een sterke basis voor mijn volgende stap bij Richie en David. Hun bedrijf was toen nog jong. Volgens mij waren ze pas ongeveer twee jaar bezig toen ik erbij kwam. Het ging dus vooral om het werken met nieuwe paarden en die verder opleiden.
Ik had het geluk dat ik Vittorio mee kon nemen, zodat ik ook op hoger niveau kon blijven rijden. Daarnaast had ik nog een heel goed paard van Emile, Galanda Mara TH. Zo had ik twee meer ervaren paarden voor de grotere rubrieken, terwijl ik de andere paarden verder opleidde.
Ik nam heel veel van wat ik bij Stal Hendrix had geleerd mee naar die nieuwe periode. Tegelijkertijd bleef ik nauw contact houden met Emile en de familie Hendrix. Vertrekken was een moeilijke beslissing, maar we bleven goed bevriend en ook samenwerken. Daardoor verliep de overstap een stuk gemakkelijker. Ik was heel dankbaar dat ik op hun steun kon blijven rekenen.
7. Het opleiden van jonge paarden is nog altijd een belangrijk onderdeel van je werk. Waar let je op, naast natuurlijk talent, en hoe bepaal je wanneer een paard klaar is voor de volgende stap?
Ik vind het ontzettend leuk om jonge paarden op te leiden. Als iemand me zou vragen om te kiezen tussen alleen oudere paarden in de grote rubrieken rijden of alleen jonge paarden opleiden, zou ik dat heel moeilijk vinden. Ik geniet echt van het hele ontwikkelingsproces en van alle stappen die een paard maakt.
Een mooi voorbeeld is Iron Dames Kaleni Jo. Ik heb haar sinds het einde van haar vijfde of het begin van haar zesde jaar. Ze is nu tien en ik ben al die jaren de enige geweest die haar op concours heeft uitgebracht. Dit jaar sprong ze haar eerste CSI5*-Grand Prix en bleef daarin al foutloos. Ook in andere 1,60-meterrubrieken sprong ze foutloos. Als je zo lang met een paard hebt gewerkt, geeft het enorm veel voldoening om haar zo te zien groeien en zulke resultaten te behalen.
Bij jonge paarden moet je vooral aanvoelen wanneer ze klaar zijn voor een volgende stap. Bij sommige paarden gaat alles wat sneller. Sommige leren heel vlug, terwijl andere meer tijd nodig hebben. Maar dat zegt niet noodzakelijk iets over hun uiteindelijke mogelijkheden. Soms valt het kwartje gewoon later en verrassen ze je door zich tot nog betere paarden te ontwikkelen dan je had verwacht.
Bij jonge paarden zet je vaak een stap vooruit om vervolgens misschien weer een paar stappen terug te moeten doen. Dan is geduld ontzettend belangrijk. Dat hoort er gewoon bij. Je moet de tijd nemen en soms opnieuw beginnen. Het belangrijkste is dat je geduldig blijft en tevreden kunt zijn met veel kleine stapjes vooruit.
8. Hoe heeft je band met de familie Hendrix zich door de jaren heen ontwikkeld en wat waardeer je het meest aan die relatie?
Ik ben heel blij en voel me gelukkig dat we nog steeds zo’n hechte band hebben, vooral Emile en ik. We hebben veel tijd samen doorgebracht, samen met de paarden gewerkt en hij hielp me op concours. Daardoor heb ik een heel persoonlijke band met hem opgebouwd. Eigenlijk voelt de familie Hendrix voor mij als een tweede familie. Ik voel me er altijd welkom en ben altijd blij als ik weer in de buurt ben.
Ik ben ontzettend dankbaar dat het contact niet stopte toen ik vertrok. We zijn nog altijd heel close en ik weet dat ik altijd kan bellen als ik hulp nodig heb. Dat is bijzonder en ik ben heel blij met hoe onze band is gebleven.
Na een succesvol optreden op Jumping Indoor Maastricht, vlak bij de thuisbasis van Stal Hendrix in Limburg, kijkt Sophie vol enthousiasme uit naar de laatste weken van het jaar. Met de GC Playoffs in Verona dit weekend en CHI Genève in december heeft ze nog veel om naar uit te kijken. Zo bouwt ze verder aan de carrière waarvoor tijdens haar belangrijke jaren bij Stal Hendrix de basis werd gelegd.
