Interview met Oda Charlotte Lyngvaer

20 oktober 2026

Na haar debuut in de Longines FEI Jumping World Cup™ Final eerder dit jaar maakt de Noorse springamazone Oda Charlotte Lyngvaer zich op voor een nieuw indoorseizoen. Vanuit Stal Hendrix in Nederland combineert ze internationale topsport met haar gezinsleven, omringd door een familie met een lange historie in de paardensport. In aanloop naar Jumping Indoor Maastricht vertelt ze over haar wereldbekeravontuur, haar ambities en het belang van familie, teamwork en de juiste balans.

1. Eerder dit jaar reed je in Fort Worth voor het eerst de Longines FEI World Cup™ Final. Wat heeft die ervaring je geleerd, zowel over jezelf als amazone als over wat er nodig is om op het allerhoogste niveau mee te doen?

Mijn eerste wereldbekerfinale rijden was ontzettend bijzonder. Ik was heel blij dat ik in de aanloop naar Fort Worth een volledig wereldbekerseizoen kon rijden. Carabella was vanaf het begin enorm constant. In februari 2025 reden we onze eerste wereldbekerwedstrijd en bleven we foutloos. Eerst dacht ik nog: misschien was het gewoon een gelukkige ronde. Maar toen Carabella ook in andere kwalificatiewedstrijden foutloos bleef, begonnen we te geloven dat een plaats in de finale echt haalbaar was.

Ik kon deelnemen aan verschillende wereldbekerwedstrijden, onder andere tijdens Jumping Amsterdam, in Basel en op de Gothenburg Horse Show. Daar deed ik veel ervaring op in zware, technisch moeilijke parcoursen. Tegen de tijd dat we in Fort Worth aankwamen, hadden we genoeg ervaring en vertrouwen opgebouwd om te voelen dat we daar thuishoorden.

De finale zelf was heel bijzonder, omdat alles om één paard en iedere afzonderlijke ronde draait. Tijdens het EK springen van 2025 heb ik geleerd hoe belangrijk het is om van het hele traject te genieten en niet alleen gefocust te zijn op het resultaat. Dat hielp me om tijdens de wereldbekerfinale echt in het moment te blijven en van de ervaring te genieten.

2. Heeft je eerste wereldbekerfinale je ambities of verwachtingen voor het seizoen 2026/2027 veranderd?

Helaas raakte Carabella aan het begin van de zomer geblesseerd, waardoor mijn plannen behoorlijk zijn veranderd. Ik had grote dromen voor dit seizoen, dus dat was natuurlijk teleurstellend.

Tegelijkertijd heeft de wereldbekerfinale me juist nog meer gemotiveerd om terug te keren. Het heeft me laten zien dat ik als amazone tussen de besten ter wereld kan rijden. Daar wil ik op voortbouwen. Het geeft me de motivatie om paarden verder op te leiden, naar nieuwe kansen toe te werken en te blijven streven naar nog betere resultaten.

3. Hoe is je voorbereiding op vijfsterrenwedstrijden in de loop der jaren veranderd? Wat doe je nu anders dan eerder in je carrière?

Ik rijd nog niet zo heel lang op dit niveau, maar ik merk hoeveel zekerder we als team zijn geworden. Vroeger vroegen we ons in de voorbereiding op een vijfsterrenwedstrijd soms af of we iets anders moesten doen, puur omdat het zo’n grote wedstrijd was. We waren nog op zoek naar de aanpak die voor ons het beste werkte.

Nu we vaker op dit niveau hebben gereden en constante resultaten hebben behaald, vertrouwen we op de werkwijze die we samen hebben ontwikkeld. We weten dat onze aanpak werkt. Daardoor kom ik veel ontspannener aan op grote wedstrijden en heb ik het vertrouwen dat we daar op onze plek zijn.

Natuurlijk blijf je altijd leren. Ik heb het gevoel dat ik me bij iedere wedstrijd ontwikkel. Soms moet je fouten maken om ervan te leren. Het grootste verschil is dat we inmiddels een systeem hebben gevonden dat past bij onze paarden en ons team. Dat geeft rust en vertrouwen.

4. Jumping Indoor Maastricht is zo dicht bij huis. Voelt het anders om daar te rijden dan op internationale wedstrijden verder weg?

Absoluut. Ik ben Noorse, maar woon inmiddels al twaalf jaar in Nederland. Daardoor zijn er wedstrijden die echt als thuis voelen. De Gothenburg Horse Show is er één van, omdat ik daar zoveel mensen ken. Jumping Indoor Maastricht geeft me hetzelfde gevoel. Bij sommige indoorwedstrijden voel ik heel sterk dat het publiek achter me staat.

In Maastricht behaalde ik mijn eerste grote overwinning met Carabella. Dat was een ontzettend bijzonder moment dat ik nooit zal vergeten.

Familie en vrienden op de tribune maken een groot verschil. Maar het is ook bijzonder voor het hele team. Er zijn mensen die een belangrijke rol spelen bij onze paarden en onze successen, maar die niet altijd mee kunnen naar internationale wedstrijden. Het betekent veel voor me dat we zulke momenten ook met hen kunnen delen.

5. Indoorwedstrijden hebben een heel eigen sfeer, met verlichting, geluid en publiek dicht op de piste. Hoe bereid je je paarden daarop voor?

Ieder paard reageert anders op indoorwedstrijden. Carabella houdt er volgens mij bijvoorbeeld enorm van. Binnen kan ze zich makkelijker concentreren, terwijl er buiten vaak meer afleiding is. Andere paarden reageren juist gevoeliger op het geluid, de sfeer en alles wat er om hen heen gebeurt.

Het belangrijkste is volgens mij dat paarden ervaring opdoen en door goede rondes vertrouwen krijgen. We bereiden ze voor door binnen te trainen en, waar mogelijk, wedstrijden te rijden in vergelijkbare omstandigheden. Toch weet je pas echt hoe een paard reageert als je er bent. Het is vooral een kwestie van ervaring opdoen, leren in de praktijk en stap voor stap vertrouwen opbouwen.

6. Als lid van de familie Hendrix maken paarden zowel zakelijk als privé een groot deel uit van je leven. Hoe is het om deel uit te maken van een familie waarin iedereen zo gepassioneerd is over de sport?

Ik kom zelf uit een familie die helemaal niets met paarden had. Het was dus nogal een omschakeling om in een familie terecht te komen waar 24 uur per dag over paarden wordt gesproken! Maar ik vind het geweldig, want paarden zijn altijd een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest. Tegelijkertijd is het niet altijd makkelijk om het werk los te laten wanneer je passie ook het familiebedrijf is. Soms moeten we onszelf tijdens een familiediner eraan herinneren dat er ook nog andere gespreksonderwerpen zijn! Sinds we kinderen hebben, gaat dat iets makkelijker.

Als je zoveel mensen bij elkaar hebt die echt houden van wat ze doen, is dat volgens mij een enorme kracht.

7. Stal Hendrix heeft generaties aan ervaring met het herkennen en opleiden van talentvolle paarden. Hoe heeft die kennis om je heen jouw eigen manier van trainen en wedstrijden rijden beïnvloed?

Ik denk dat je van iedereen binnen een team iets kunt leren, en dat vind ik heel waardevol. Iedereen heeft zijn eigen aanpak. Het is belangrijk om de kennis en ervaring van anderen mee te nemen en daaruit je eigen werkwijze te ontwikkelen.

Je moet ontdekken wat voor jou werkt, maar dat betekent niet dat je niets kunt leren van de sterke punten van anderen. Bij Stal Hendrix helpen mensen elkaar echt en halen ze het beste in elkaar naar boven. Er zit ontzettend veel passie in het team en iedereen zet zich volledig in. Ik vind het bijzonder om daar deel van uit te maken.

8. Jij en Tim zijn allebei nauw betrokken bij de paardensport. Hoe steunen en stimuleren jullie elkaar in het werk? En lukt het thuis om niet voortdurend over paarden te praten?

Dat is niet altijd makkelijk! We hebben er door de jaren heen best hard aan moeten werken om de juiste balans te vinden, zowel zakelijk als privé. Als je allebei zoveel passie hebt voor je werk en het beste resultaat wilt, is het logisch dat je soms anders over dingen denkt. We hebben moeten leren elkaar te steunen zonder elkaar in de weg te zitten, en ons te richten op elkaars sterke punten in plaats van op wat de ander minder goed doet. Dat gaat ons inmiddels veel beter af. We hebben echt een goede balans gevonden.

Met de kinderen is het net zo. We verdelen de verantwoordelijkheden, krijgen hulp van de mensen om ons heen en op de een of andere manier lukt het. Het gaat niet altijd vanzelf, maar ieder jaar worden we er beter in.

9. Internationale topsport combineren met een gezin vraagt veel. Hoe ziet een gemiddelde week eruit en hoe krijg je alles georganiseerd?

Soms vraag ik me zelf ook af hoe we het allemaal voor elkaar krijgen! Het hangt er sterk van af of ik op wedstrijd ben of thuis. Als ik thuis ben, breng ik meestal eerst de kinderen naar school. Daarna ga ik naar stal en stap ik op mijn eerste paard. Ik richt me vooral op de paarden die voorbereid moeten worden op komende wedstrijden. Paarden die net terug zijn van concours krijgen juist een paar rustigere dagen. Het is steeds zoeken naar de juiste afwisseling tussen trainen, buitenritten in het bos en kijken wat ieder paard die week nodig heeft. Meestal rijd ik totdat de kinderen uit school komen. Daarna probeer ik de avond echt als moeder door te brengen. Soms haalt Tim de kinderen op zodat ik nog even kan doorwerken, en soms doe ik dat. We proberen flexibel te zijn en het samen op te lossen.

Als ik op wedstrijd ben, wordt de planning iets ingewikkelder. Gelukkig worden de kinderen ouder en maakt dat het makkelijker. Bij wedstrijden dicht bij huis kunnen ze soms meekomen, en dat is heel leuk. Het blijft altijd een puzzel, maar we krijgen het voor elkaar.

10. Heeft het moederschap je kijk op wedstrijden veranderd, bijvoorbeeld hoe je omgaat met druk, teleurstellingen en successen?

Ja, vooral in hoe ik met teleurstellende resultaten omga. Voordat ik kinderen had, draaide mijn hele wereld om paarden. Als ik een slechte ronde reed of vond dat ik iets anders had moeten doen, kon ik daar uren over nadenken. Dan bleef ik het parcours in mijn hoofd herhalen en vroeg ik me af wat ik anders had kunnen aanpakken. Nu kom ik thuis, zie ik mijn kinderen en valt alles meteen weer in perspectief.

Ook na een teleurstellende dag besef ik dat de wereld niet vergaat. Er zijn zoveel andere belangrijke dingen in het leven waar je ook van moet genieten. Dat is denk ik de grootste verandering die het moederschap me heeft gebracht. Ik kan slechte resultaten makkelijker loslaten, accepteren dat er morgen weer een nieuwe dag is en mijn aandacht weer op mijn gezin richten.

11. Bij internationaal springen hoort veel reizen. Hoe belangrijk is de steun van je familie en het hele Stal Hendrix-team?

Ontzettend belangrijk. Vooral afgelopen winter, toen we voor de wereldbekerwedstrijden zoveel onderweg waren, heb ik die steun enorm gewaardeerd. De ouders van Tim helpen ons heel veel en mijn moeder probeert zo vaak mogelijk vanuit Noorwegen over te vliegen. Dat maakt echt een groot verschil. Ik vind het ook heel belangrijk dat de kinderen het fijn hebben als wij weg zijn, en niet het gevoel krijgen dat het alweer een weekend zonder ons is.

Daarom probeer ik, als ik geen wedstrijd heb, de zaterdagmiddagen en zondagen helemaal voor hen vrij te houden. Ik wil samen herinneringen maken, bijvoorbeeld door ergens naartoe te gaan of iets leuks als gezin te ondernemen. Ook als ik op concours ben, vind ik het fijn als ze iets hebben om naar uit te kijken wanneer ik thuiskom, en weten dat ze dan mijn volledige aandacht krijgen. Misschien verwennen we ze op die dagen een beetje, maar die herinneringen zijn voor mij ontzettend belangrijk. We proberen ze nu ook vaker mee te nemen naar wedstrijden, en dat is heel gezellig.

12. Wat zou je de komende jaren het liefst willen bereiken, zowel in als buiten de wedstrijdring?

Ik heb grote dromen, maar wil ook realistisch blijven over wat we aan het opbouwen zijn. Naast het rijden hebben we ons bedrijf waarin we paarden opleiden en verkopen. Dat wil ik verder laten groeien. Mijn grootste ambitie is een sterke groep paarden te hebben waarmee ik op het hoogste niveau kan rijden, naast een goede groep jonge, veelbelovende paarden die we verder kunnen opleiden.

Het is belangrijk dat we onze klanten altijd kwalitatief goede paarden kunnen aanbieden, talent blijven ontdekken en ontwikkelen en de sterke relaties onderhouden die we met klanten in Europa en Amerika hebben opgebouwd. Tegelijkertijd wil ik een goede balans blijven vinden tussen de sport, het bedrijf en mijn gezin. Dat is misschien wel mijn belangrijkste doel, zowel zakelijk als privé.

En welke kansen er verder ook komen: ik wil er klaar voor zijn. Of het nu een volgende wereldbekerfinale is, de Olympische Spelen of iets anders, als de kans zich voordoet, wil ik die kunnen grijpen.